Bloom City (Beta)

Pagsusuri ni Norviv

Sa unang linggo ko sa Bloom City (Beta), mabilis kong nakita kung bakit nakakakuha ito ng atensyon bilang isang role-playing game na may halong pag-aalaga ng bukid, pagtatayo ng lungsod, pangingisda, at pakikipaglaro sa iba. Hindi ito iyong uri ng RPG na puro laban at mabilisang pag-level. Mas mabagal ang ritmo nito, at ang kasiyahan ay nanggagaling sa unti-unting pag-aayos ng sariling lugar. Para sa akin, mas malapit ang pakiramdam nito sa isang maliit na online na komunidad kaysa sa tradisyonal na adventure game.

Libre itong i-download, at binuo ng MEGA COMBAT GLOBAL LIMITED. Sa Google Play, mayroon itong average na 4.5 mula sa humigit-kumulang 3.2 libong rating at mahigit 1.1 libong review, habang umabot na sa higit 50 libong install. Ang kasalukuyang bersyon ay 1.1.1, at puwede itong tumakbo sa Android 7.0 pataas. Binigyan ito ng rating na 3+, kaya malinaw na idinisenyo ito para sa malawak na hanay ng manlalaro, kabilang ang mga naghahanap ng mas banayad na laro.

Ang saya sa unang linggo ay nasa maliliit na gawain

Ang unang magandang sorpresa para sa akin ay kung gaano kadaling magsimula. Hindi ko kinailangang kabisaduhin agad ang napakaraming menu o komplikadong labanan. Sa halip, ipinapakilala ng laro ang pangunahing ideya sa pamamagitan ng mga gawaing madaling maunawaan: magtanim, maghintay, mangisda, magtayo, at tingnan kung paano nagbabago ang paligid. Kapag gusto ko ng tahimik na laro pagkatapos ng trabaho, sapat na ang ilang minutong pag-aasikaso sa mga kailangang gawin.

May sariling ritmo ang pagsasaka. Hindi ito puro pagpindot nang walang pakialam dahil kailangan kong isipin kung ano ang uunahin at kung paano gagamitin ang nalilikom na resources. Ang isang simpleng taniman ay nagiging bahagi ng mas malaking plano: magbibigay ba ito ng sapat na ani para sa susunod na proyekto, o mas mabuting maglaan muna ng oras sa ibang gawain? Kahit payak ang tanong, nakatutulong ito para hindi maging ganap na awtomatiko ang paglalaro.

Mas nagiging kawili-wili ang pagtatayo kapag hindi ko ito tinitingnan bilang palamuti lamang. Ang pag-aayos ng lungsod ay nagbibigay ng dahilan para bumalik at tingnan ang progreso. Sa unang mga sesyon, nakakaengganyo ang makita ang dating payak na lugar na unti-unting nagkakaroon ng direksiyon. Hindi man ito kapantay ng malalaking city-building game na nakatuon sa malalim na ekonomiya o transportasyon, mas magaan itong lapitan at mas bagay sa manlalarong gusto ng kombinasyon ng dekorasyon at simpleng pamamahala.

Ang pangingisda naman ang nagsisilbing pagbabago ng tempo. Kapag nagsawa ako sa pag-aayos ng taniman o pagpaplano ng susunod na itatayo, nagbibigay ito ng ibang uri ng sandali. Ang ganitong paghahalo ng gawain ang dahilan kung bakit hindi agad nakakulong ang unang linggo sa iisang paulit-ulit na aksyon. Gayunman, hindi ko ito irerekomenda sa taong naghahanap ng mabilis at tuloy-tuloy na aksiyon. Ang pinakamalaking gantimpala rito ay ang pakiramdam ng progreso, hindi ang adrenaline.

Malaking bahagi rin ng unang impresyon ang online na katangian nito. Ang ideya ng paglalaro nang sama-sama ay mas bagay sa mga taong gustong may kasamang ibang manlalaro habang nag-aalaga ng sariling espasyo. Hindi kailangang maging kompetitibo ang pakikisalamuha para maging kapaki-pakinabang; minsan, sapat nang maramdaman na ang mundo ay hindi ganap na tahimik o hiwalay. Pero kung mas gusto mo ang larong puwedeng laruin nang lubos na pribado at walang anumang social layer, maaaring hindi agad tugma sa iyo ang direksiyon nito.

Isang makatotohanang gamit sa araw-araw

Isipin ang isang manlalarong may sampung minuto bago bumiyahe o bago matulog. Sa halip na magsimula ng mahabang quest na kailangang tapusin agad, puwede siyang maglaan ng maikling sesyon para tingnan ang taniman, maghanda ng susunod na gawain, o magpatuloy sa isang gusali. Para sa ganitong sitwasyon, gumagana ang mabagal na disenyo ng Bloom City. Hindi nito hinihingi na laging nakatutok ang buong atensiyon, kaya madaling isama sa pang-araw-araw na routine.

Ang payo ko ay huwag subukang tapusin ang lahat sa iisang upuan. Mas kaaya-aya ang laro kapag hinahayaan mong maging bahagi ito ng iskedyul, hindi kapalit ng buong oras ng paglalaro. Sa unang linggo, mas mainam na obserbahan kung aling gawain ang talagang gusto mo: pagsasaka, pag-aayos ng lungsod, pangingisda, o pakikisalamuha. Doon mo malalaman kung may sapat na personal na dahilan para patuloy itong buksan.

Para kanino ito pinakamainam

Pinakamahusay ang karanasan para sa mga manlalarong mahilig sa relaxing farming at city-building na may online na elemento. Kung gusto mo ng dahan-dahang pag-unlad, visual na pagbabago sa iyong lugar, at mga gawain na puwedeng balikan sa maiikling sesyon, may malinaw itong apela. Maaari rin itong maging magandang pahinga mula sa mas mabibigat na RPG na nakasentro sa labanan, gear, at mahahabang dialogue.

Hindi ito ang unang pipiliin ko para sa taong naghahanap ng malalim na character build, mabilis na combat, o isang kuwento na nagtutulak sa bawat minuto ng paglalaro. Kung ang hinahanap mo ay isang malaking single-player adventure na may malinaw na pagtatapos, mas bagay ang ibang role-playing game. Ang Bloom City ay mas nakadepende sa paulit-ulit na pag-aalaga at sa sariling layunin kaysa sa isang mahigpit na narrative path.

Pagkatapos ng unang buwan, ang tanong ay kung may dahilan pang bumalik

Sa ganitong uri ng laro, madaling maging kaakit-akit ang unang linggo dahil bago pa ang bawat maliit na pagbabago. Pagdating ng ikalawang linggo at lampas pa roon, mas mahalaga ang kalidad ng routine. Sa aking pananaw, may potensiyal ang Bloom City na maging regular na laro kung natutuwa ka sa pagbuo ng sariling sistema: kailan magtatanim, kailan mag-iipon, kailan magpapaganda ng lungsod, at kailan makikilahok sa mga aktibidad na may ibang manlalaro.

Ang tunay na halaga nito ay hindi nakasalalay sa isang malaking sandali. Nasa maliliit na pagbabalik ito: may bagong bahagi ng lugar na maaayos, may susunod na taniman na mapaghahandaan, o may dating plano na puwede nang ituloy. Ang ganitong design ay bagay sa taong gustong may mabagal ngunit nakikitang progreso. Kapag hindi mo kailangan ng palaging bagong sorpresa, mas madali mong mapapansin ang paulit-ulit na kasiyahan sa pag-aalaga.

May mahalagang trade-off dito. Ang mabagal na progreso ay nakapapawi para sa ilan, pero maaari ring magmukhang mabagal o kulang sa laman para sa iba. Kung ang laro ay binubuksan mo para sa mabilis na reward, baka hindi sapat ang bawat sesyon. Kung naman gusto mo ang pakiramdam na may unti-unting lumalaki sa paglipas ng panahon, mas may saysay ang bawat pagbabalik. Sa ganitong punto, personal na preference ang magiging pinakamalaking salik.

Ang paghahambing sa karaniwang farming game ay mahalaga. Maraming farming title ang nakatuon sa sariling bukid, simpleng pagpapalawak, at minsan ay dekorasyon. Dito, mas malawak ang ideya dahil kasama ang isang lungsod at online na pakikipaglaro. Kapalit nito, hindi ito kasing-linaw ng purong farming simulator para sa manlalarong gustong ituon ang lahat sa ani, o kasing-lalim ng purong city builder para sa gustong magbalanse ng ekonomiya at imprastraktura. Ang lakas nito ay nasa pagitan ng mga kategoryang iyon.

Paano ko ito gagamitin nang mas matagal

May isang praktikal na paraan para hindi maging magulo ang buwanang paglalaro: pumili ng pangunahing layunin sa bawat yugto. Halimbawa, maaari mong gawing prayoridad ang pagpapalawak ng taniman, pagkatapos ay maglaan ng panahon sa hitsura ng lungsod. Sa halip na sabay-sabay na habulin ang lahat, mas madaling makita ang progreso kapag may isang malinaw na sentro ang routine. Ito rin ang nakababawas sa pakiramdam na puro maliliit na task ang ginagawa nang walang direksiyon.

Isa pang kapaki-pakinabang na diskarte ang paggamit sa pangingisda bilang “break activity” sa halip na gawing obligasyon. Kapag ginawa mo itong hiwalay na paraan para magpalit ng tempo, mas hindi ito agad mararamdamang paulit-ulit. Ang ganitong pag-ikot sa mga aktibidad ay mas mainam kaysa sa pagtutok sa iisang gawain hanggang sa mawalan ito ng saya.

Kung may mga kaibigan kang mahilig sa casual online games, mas may dahilan kang manatili dahil maaari ninyong gawing shared hobby ang pagbuo ng lungsod. Pero kung ikaw lang ang naglalaro at hindi ka interesado sa anumang social interaction, dapat mong suriin kung sapat ang solo routine para mapanatili ang interes. Hindi lahat ng manlalaro ay nangangailangan ng multiplayer component, at dito maaaring mas maging mahalaga iyon sa pangmatagalang karanasan.

Ang maintenance ay bahagi ng laro, hindi dagdag na istorbo lamang

Ang pangunahing pasanin ng Bloom City ay ang patuloy na pag-aasikaso. Ang mga taniman at proyekto sa lungsod ay mas kawili-wili kapag regular mong binabalikan, pero iyon din ang maaaring maging trabaho kapag naging abala ang iyong araw. Para sa akin, pinakamainam itong laruin bilang maikling check-in game. Kapag pinilit kong gawing mahabang session ang bawat pagbubukas, mas napapansin ko ang pag-uulit ng gawain.

May panganib ding maging checklist ang routine. Kapag ang bawat pag-login ay nauuwi sa parehong pagkakasunod-sunod, nawawala ang pakiramdam ng pagtuklas. Para maiwasan iyon, makatutulong ang pagpapalit ng focus: isang araw para sa produksyon, isa para sa pagtatayo, at isa para sa mas magaan na aktibidad. Hindi nito binabago ang pangunahing sistema, pero binibigyan nito ng mas malinaw na hugis ang oras mo sa laro.

Dapat ding isaalang-alang ang mga in-app purchase. Ang mga item ay nasa pagitan ng ₱69 at ₱415 bawat isa, kaya libre ang pagpasok ngunit may bayad na opsyon habang naglalaro. Para sa akin, mas ligtas itong lapitan na parang libreng laro na hindi dapat awtomatikong gastusan. Magtakda muna ng sariling limitasyon bago bumili, lalo na kung ang pang-akit ay nakabatay sa pagkainip sa paghihintay o sa kagustuhang mapabilis ang progreso.

Ang mahalagang tanong ay kung ang binabayaran mo ay dagdag na saya o pagtakas lamang sa isang mabagal na bahagi ng routine. Kung dekorasyon o opsyonal na pagpapaganda ang habol mo, mas madali itong ituring na personal na gastos. Kung bumibili ka dahil pakiramdam mo ay napipilitan kang maghabol, mas mabuting huminto muna at tingnan kung gusto mo pa ba talaga ang pangunahing loop. Sa ganitong laro, ang disiplina sa paggastos ay bahagi ng magandang karanasan.

Saan nagsisimula ang pagkapagod

Ang unang pinagmumulan ng fatigue ay ang pag-uulit. Ang pagtatanim, paghihintay, pagkuha, at muling pagpaplano ay maaaring maging nakakarelaks, pero kapag wala nang bagong personal na layunin, nagiging routine na walang emosyon. Hindi ito problema para sa lahat; may mga taong hinahanap mismo ang predictable na gawain. Ngunit kung kailangan mo ng patuloy na bagong hamon, maaaring kumupas ang interes matapos ang novelty period.

Ang ikalawang pinagmumulan ay ang pagkakahati ng atensiyon. Dahil pinagsasama nito ang bukid, lungsod, pangingisda, at online na pakikipaglaro, maaaring maramdaman ng ilang manlalaro na wala itong iisang aspeto na sapat na malalim. Para sa akin, ito ang malinaw na kapalit ng pagiging versatile. Hindi ito dapat laruin na parang espesyalistang simulator. Mas tama itong tingnan bilang magaan na koleksiyon ng magkakaugnay na gawain.

May pagod din na nagmumula sa social expectation. Kapag mas gusto mong maglaro nang tahimik, maaaring hindi mo pahalagahan ang multiplayer na bahagi gaya ng isang taong gustong may kasamang kaibigan. Kaya bago ito gawing regular na laro, tanungin ang sarili kung nakatutulong ba sa iyo ang online na mundo o mas gusto mong kontrolado ang buong karanasan. Ang sagot na iyon ay maaaring magbago habang tumatagal, pero mahalaga ito sa pagpili.

Para sa mga magulang, ang rating na 3+ ay nagpapahiwatig na ang laro ay angkop sa batang audience, ngunit makabubuting ipaliwanag pa rin ang konsepto ng in-app purchase kung gagamitin ng bata ang device. Hindi sapat ang mababang age rating para awtomatikong maging walang alalahanin ang bawat bahagi ng paggamit. Kung shared device ito, mas maayos na may malinaw na tuntunin sa paggastos at oras ng paglalaro.

Ang bersyon at pagiging handa para sa araw-araw na gamit

Ang bersyon 1.1.1 ay nagpapakita na nasa maagang yugto pa ang produktong ito, kaya mas makabubuting pumasok dito na may tamang expectation. Ang label na Beta sa pangalan ay mahalaga: maaaring mas maramdaman ng manlalaro ang pagiging isang larong patuloy pang hinuhubog kaysa isang ganap nang malawak na karanasan. Para sa akin, hindi iyon awtomatikong dahilan para umiwas, pero nangangahulugan itong dapat mong pahalagahan ang kasalukuyang loop kaysa umasa sa partikular na hinaharap na pagbabago.

Ang Android 7.0 minimum requirement ay nagpapalawak sa mga device na maaaring gumamit nito. Gayunman, ang pagiging compatible ay hindi nangangahulugang pare-pareho ang ginhawa sa bawat telepono. Para sa mas maayos na karanasan, mas mabuting magsimula sa maiikling sesyon at tingnan kung komportable ang iyong device sa paraan ng paglalaro. Kung ang telepono mo ay ginagamit din sa trabaho o pag-aaral, iwasang gawing obligasyon ang regular na pag-check-in.

Hatol ko pagkatapos mawala ang unang kilig

Sa huli, nakikita ko ang Bloom City (Beta) bilang isang larong may tunay na halaga para sa tamang uri ng manlalaro, pero hindi ito awtomatikong magiging pangmatagalang paborito ng lahat. Ang pangunahing lakas nito ay ang pagsasama ng farming, city building, fishing, at online na mundo sa isang mas kalmadong role-playing package. May sapat na iba’t ibang gawain para maging kaaya-aya ang unang linggo, at may posibilidad na maging bahagi ito ng araw-araw na routine kapag gusto mo ang mabagal na progreso.

Ang tanong kung mananatili ito sa iyong device ay nakasalalay sa maintenance na kaya mong tanggapin. Kung natutuwa ka sa regular na pag-aalaga, pagpaplano ng maliliit na proyekto, at pagtingin sa unti-unting pagbabago ng isang lugar, sulit itong subukan dahil libre ang pagpasok. Kung gusto mo naman ng malinaw na pagtatapos, malalim na labanan, o mabilis na sunod-sunod na reward, mas mabuting humanap ng mas espesyalisadong RPG o city-building game.

Hindi ko irerekomendang gastusan agad ang laro. Gamitin muna ang libreng karanasan para malaman kung ang paulit-ulit na loop ay nakakarelaks o nakapapagod sa iyo. Kapag bumabalik ka dahil gusto mong bumalik, hindi dahil pakiramdam mo ay kailangan mo, doon nagiging mas malinaw ang tunay na halaga nito. Para sa akin, iyon ang pinakamahalagang pamantayan sa isang game na gustong tumagal lampas sa novelty.

Ang aking panghuling hatol: magandang piliin ang Bloom City kung naghahanap ka ng casual MMO farm at city builder na puwedeng laruin sa maiikling sesyon at may sapat na espasyo para sa sariling ritmo. May mga limitasyon ito sa lalim at maaaring maging nakakapagod kapag naging checklist ang bawat pag-login. Pero kung tatanggapin mo ang mabagal na takbo, iiwasan ang padalus-dalos na pagbili, at gagamitin ang iba’t ibang aktibidad para mapanatiling sariwa ang routine, maaari itong magkaroon ng permanenteng puwesto sa iyong Android device.